Tuesday, 14 May 2019

ਗ਼ਜ਼ਲ - - ਭੁੱਲ ਗਏ ਲੋਕ ਕਰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।




ਭੁੱਲ ਗਏ ਲੋਕ ਕਰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
ਸਿੱਖ ਗਏ ਦਿਲ ਤੇ ਧਰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
ਖੋਹ ਲਈਆਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਨੇ
ਪੀੜ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਹਰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾਣ ਤ੍ਰੇੜੇ
ਪੈਂਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਜਰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
ਨੇਤਾ ਤੋਂ ਕੋਈ ਆਸ ਨਾ ਰੱਖਿਓ
ਸਿਰਫ ਨੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵਰ੍ਹਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
ਮੋੜ ਲੈਣਗੇ ਮੂੰਹ ਅਪਣੇ ਵੀ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਰੀਕਾਂ ਭਰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
ਨਿੱਘੀਆਂ ਨਿਘੀਆਂ ਸਭ ਯਾਰਾਂ ਦੀਆਂ
ਭੀੜ ਪਈ ਤੋਂ ਠਰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
ਮਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਮੰਦੀਆਂ
ਨਹੀਂ ਪਨਾਗਾ ਮਰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।

ਰੁਬਾਈ




ਮੈਂ ਅਪਣੇ ਕੋਲ਼ ਅੱਜ ਤੀਕਰ ਕਦੇ ਕੁੱਝ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਨਹੀਂ
ਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਧੌਲੇ ਬਲ਼ਦ ਵਾਂਗੂੰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਵਗਦਾ
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਮੈਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਹੇ ਦਸਤੂਰ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਏ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰਿਹਾ ਮੈਂ ਵਰ੍ਹਦਾ ਉਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਪਿਆਸੇ ਨੇ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ
ਜਿਦ੍ਹੇ ਤੇ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।

ਨਾ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ।





ਨਾ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ।
ਸਾਨੂੰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿੰਦਗੀ ਨੇ ਤਾਂ ਵੀ ਦੂਰ ਦੂਰ।

ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਰਾ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼।
ਤੇਰੀ ਵਫਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਤੈਥੋਂ ਵੱਧ ਨਾਜ਼।
ਜੀਹਦੀ ਯਾਦ ਮੇਰੇ ਹੌਕਿਆਂ ਚ ਭਰਦੀ ਸਰੂਰ।
ਨਾ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ।

ਨਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਕਾਂ ਭੁੱਲ,ਨਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਕੇਂ ਭੁੱਲ।
ਦਿਲਾਂ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਵੱਖ ਭਾਂਵੇਂ ਨ੍ਹੇਰੀ ਜਾਵੇ ਝੁੱਲ।
ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੂਰਜੇ ਤੋਂ ਉਹਦਾ ਕਦੇ ਨੂਰ।
ਨਾ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ।

ਦਿੰਦੇ ਸਦਾ ਅਸੀਂ ਰਹਿਣਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੁਆਵਾਂ।
ਹੱਸ ਭੁਗਤਾਂਗੇ ਜੱਗ ਦੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਜਾਵਾਂ।
ਹੋਇਆ ਕੀ ਜੇ ਆਸਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆ ਨਹੀਂ ਬੂਰ।
ਨਾ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ।

ਪੂਰਾ ਜੋਰ ਲਾਇਆ ਜੱਗ ਨੇ ਹੈ ਅਸਾਂ ਨੂੰ ਰੁਆਉਣਾ।
ਅਸਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਪਨਾਗਾ ਪਰ ਏਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ।
ਚੂਰ ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਣਾ ਅਸਾਂ ਏਸ ਦਾ ਗ਼ਰੂਰ।
ਨਾ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਹੀ ਕਸੂਰ।

ਰਹੀਆਂ ਨਹੀਂ ਵਿਚਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ।




ਰਹੀਆਂ ਨਹੀਂ ਵਿਚਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ।
ਉੱਚੀਆਂ ਭਰਨ ਉਡਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ।
ਉਡਦੀਆਂ ਜਦੋਂ ਕਲਪਨਾ ਬਣ ਕੇ
ਲੱਗਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ।
ਦਕਿਆਨੂਸੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਬਦਲਣ
ਕਦਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਸ਼ਿੰਗਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ।
ਬੂਹੇ ਅੰਦਰ ਬੰਦ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀਆਂ
ਨਾਲ਼ ਗਿਆਨ ਨਿਖਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ।
ਨ੍ਹੇਰੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀਆਂ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ
ਮੂੜ੍ਹਾਂ ਜੋ ਦੁਰਕਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ।
ਪੈਰ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਕਹਿਣ ਵਾਲ਼ਿਓ
ਬਣਗੀਆਂ ਰਾਜ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ।
ਗੁੱਤ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਮੱਤ ਪਨਾਗਾ
ਹੁਣ ਨੇ ਅਕਲ ਪਟਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ।

ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਤੂੰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਹ ਖੁਸ਼ਬੋ ਨਾਲ਼ ਭਰ ਜਾਂਦੈ।




ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਤੂੰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਹ ਖੁਸ਼ਬੋ ਨਾਲ਼ ਭਰ ਜਾਂਦੈ।
ਤੇਰਾ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਜਾਂਦੈ।

ਤੈਨੂੰ ਵਿਹਲੇ ਵੇਲ਼ੇ ਸੱਜਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਰੱਬ ਨੇ ਘੜਿਆ ਹੈ।
ਸਭ ਸੁਹਜ ਕਲਾ ਲਾ ਅਪਣੀ ਹਰ ਨਕਸ਼ ਬਣਾ ਕੇ ਜੜਿਆ ਹੈ।
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਹੋ ਜਾਏ ਜਿਸ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਵੀ ਸਾਗਰ ਤਰ ਜਾਂਦੈ।
ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਤੂੰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਹ ਖੁਸ਼ਬੋ ਨਾਲ਼ ਭਰ ਜਾਂਦੈ।

ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਖ ਦੇਖਣ ਵਾਲ਼ੀ ਤੇਰੀ ਹੋਈ ਦੀਵਾਨੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਬਿਨ ਪੀਤੇ ਕੁੱਲ ਜਵਾਨੀ ਹੋਈ ਮਸਤਾਨੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਂ ਕੋਈ ਨਸ਼ਾ ਅਕਾਸ਼ੋਂ ਵਰ੍ਹ ਜਾਂਦੈ।
ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਤੂੰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਹ ਖੁਸ਼ਬੋ ਨਾਲ਼ ਭਰ ਜਾਂਦੈ।

ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਲਈ ਗੱਭਰੂ ਰਹਿੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਘੜਦੇ ਨੇ।
ਖੋ ਧੀਰਜ ਵਕਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆ ਖੜ੍ਹਦੇ ਨੇ।
ਜੇ ਦੇਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੋ ਜਾਏ ਪਛਤਾਵੇ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਮਰ ਜਾਂਦੈ।
ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਤੂੰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਹ ਖੁਸ਼ਬੋ ਨਾਲ਼ ਭਰ ਜਾਂਦੈ।

ਦੁਆ ਕਰੇ ਪਨਾਗ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇਰੀ ਖਿੜੀ ਸਦਾ ਮੁਸਕਾਨ ਰਹੇ।
ਤੇਰੇ ਮੁੱਖ ਦੀ ਲੋਅ ਨਾਲ਼ ਸੱਜਣਾ ਸਦਾ ਰੋਸ਼ਨ ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਰਹੇ।
ਕਿਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਲੱਗ ਜਾਏ ਕੋਈ ਇਹ ਸੋਚ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡਰ ਜਾਂਦੈ।
ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਤੂੰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਹ ਖੁਸ਼ਬੋ ਨਾਲ਼ ਭਰ ਜਾਂਦੈ।

ਦੋ ਕਬਿੱਤ



ਦੋ ਕਬਿੱਤ
1.
ਆਖਦੇ ਨੇ ਨੇਤਾ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਮਰਨ ਦੇਣਾ, ਖਾਂਦਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਢ ਬੁਰਕੀ ਲਿਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਰੱਜਦੇ ਨਾ ਖਾ ਖਾ ਢਿੱਡ ਪਾਟਣੇ ਤੇ ਆ ਜਾਏ ਭਾਂਵੇਂ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਵੇਖ ਉੱਕਾ ਨਾ ਸੁਖਾਂਦੇ ਨੇ।
ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਂਦੇ ਸਦਾ ਸਬਰਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਪਰ ਬੁਰਕੀਆਂ ਰੱਜਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਦੇ ਨੇ।
ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਵੰਡਦੇ ਨੇ ਸ਼ੀਰਨੀ ਪਨਾਗਾ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਦਾਤੇ ਆਪਣੇ ਜੋ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਾਂਦੇ ਨੇ।
2.
ਤੁਰ ਪਈਏ ਕਰ ਕੇ ਤਹੱਈਆ ਪਹੁੰਚ ਜਾਈਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਜ਼ਲ ਹੁੰਦੀ ਕਦਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ।
ਪਾਉਣ ਲਈ ਮੋਤੀ ਪੈਂਦੇ ਸਾਗਰ ਹੰਘਾਲਣੇ ਨੇ, ਬਿਨਾਂ ਦੀਵੇ ਬਾਲ਼ਿਆਂ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ।
ਝੱਲਣੀਆਂ ਪੈਣ ਧੁੱਪਾਂ, ਝਾਗਣੀਆਂ ਪੈਣ ਰਾਤਾਂ, ਮਿਹਨਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੈਂਦਾ ਆਸਾਂ ਤਾਂਈਂ ਬੂਰ ਨਹੀਂ।
ਖਾਣ ਲਈ ਅੰਗੂਰ ਹੈ ਪਨਾਗਾ ਬਾਗ ਲਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਰੋਹੀ ਉੱਗੀ ਕਿੱਕਰ ਨੂੰ ਲੱਗਦੇ ਅੰਗੂਰ ਨਹੀਂ।

ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ।



ਕੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਬੁੱਝ ਨਾ ਸਕੇ ਸਿਆਣੇ।
ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ।

ਇੱਕਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ਼ ਦੌਲਤ ਏਨੀ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸਮਾਉਂਦੀ।
ਇੱਕ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਤਰਸਣ ਪੈਸਾ ਰਾਤੀਂ ਨੀਂਦ ਨਾ ਅਉਂਦੀ।
ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਮੁਸ਼ੱਕਤ ਕਰ ਵੀ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿਣ ਨਿਆਣੇ।
ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ।

ਇੱਕਨਾਂ ਦੇ ਬੁਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹਾਸੇ ਡੁਲ੍ਹ ਡੁਲ੍ਹ ਪੈਂਦੇ।
ਇੱਕ ਹਰ ਵੇਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗ਼ਮਾਂ ਦੇ ਗਲ਼ ਗਲ਼ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਏਨਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਲੱਭਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁਹਾਣੇ।
ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ।

ਇੱਕਨਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਲੱਗਿਆਂ ਮਿੱਟੀ ਬਣਦੇ ਸੋਨਾ ਚਾਂਦੀ।
ਇੱਕਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਲਾਇਆਂ ਮਿੱਟੀ ਸੋਨਾ ਹੈ ਬਣ ਜਾਂਦੀ।
ਪੁਠੀਆਂ ਪੈਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਭੁੱਜੇ ਉੱਗਣ ਦਾਣੇ।
ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ।

ਜਗਮਗ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤੀਂ ਵੀ ਸੂਰਜ ਸਿੱਜਦਾ ਕਰਦਾ।
ਨ੍ਹੇਰੇ ਮੱਲੀਆਂ ਕੁੱਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਬਲ਼ਨੋ ਡਰਦਾ।
ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਕੁੱਝ ਵੀ ਆਏ ਪਨਾਗਾ ਪੈਂਦੇ ਠੇਡੇ ਖਾਣੇ।
ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀਆਂ ਓਹੀ ਜਾਣੇ।