Sunday, 19 April 2020

ਨੀਲੇ ਦੇ ਅਸਵਾਰਾ ਐਪਰ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ।




ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਇਤਿਹਾਸ ਜਗਤ ਤੇ ਪੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਥੋੜ ਨਹੀਂ।
ਨੀਲੇ ਦੇ ਅਸਵਾਰਾ ਐਪਰ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ।
ਐਵੇਂ ਲੋਕੀ ਭੱਜੇ ਫਿਰਦੇ ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਦੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਪਿੱਛੇ
ਤੇਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਾ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਕੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਦੀ ਅਪਣੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸਾਰੀ
ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਜ਼ਾਲਮ ਦਾ ਕੋਈ ਸਕਦਾ ਗਲ਼ਾ ਮਰੋੜ ਨਹੀਂ।
ਜੋੜੇ ਲਾਲਾਂ ਦੇ ਕਰ ਦੇਵੇਂ ਹੱਸ ਕੇ ਤੂੰ ਕੁਰਬਾਨ ਕੌਮ ਤੋਂ
ਆਖੇਂ ਅਜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜ਼ਿੰਦਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਥੋੜ ਨਹੀਂ।
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੈਂ ਵਸਦਾ ਜਾਚ ਜੀਣ ਦੀ ਦੱਸਣ ਵਾਲ਼ਾ
ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਸਭ ਕੁੱਝ ਖੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖ ਜ਼ਾਲਮ ਨੂੰ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈਂ
“ਤੂੰ ਬੁਜ਼ਦਿਲ ਹੈਂ, ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਸਕਦਾ ਅੱਗਿਓਂ ਮੋੜ ਨਹੀਂ।“
ਬੈਰਾਗੀ ਬਣ ਜਾਏ ਬਹਾਦਰ ਸੁਣ ਕੇ ਜਿਸ ਦੇ ਬੋਲ ਅਗੰਮੀ
ਤੇਰੇ ਵਾਂਗੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਕਦਾ ਹੋਰ ਝੰਜੋੜ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕੋ ਬਹੁਤ ਖਾਲਸਾ ਤੇਰਾ ਟੱਕਰ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਲੈਣ ਲਈ
ਕੱਲਾ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੈ ਜੋ ਕਰ ਸਕਦੇ ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤੇਰੀ ਓਟ ਪਨਾਗ ਤਕਾਈ, ਰਹੀਂ ਸਦਾ ਅੰਗ ਸੰਗ ਓਸ ਦੇ
ਨ੍ਹੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਲੜਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਫੌਜ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਰਾਖਾ ਚਮਨ ਦਾ ਜਦ ਤੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।



ਰਾਖਾ ਚਮਨ ਦਾ ਜਦ ਤੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਬਣ ਗਿਆ  ਹੈ।
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਚਮਨ ਜੰਗੀ ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭੁੱਲ ਗਏ ਨੇ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਰਾਗ ਲੋਕ ਸਾਰੇ
ਨਫ਼ਰਤ ਦਾ ਦੈਂਤ ਏਨਾ ਬਲਵਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਖਿੜਦੇ ਸੀ ਫੁੱਲ ਜਿੱਥੇ ਪਤਝੜ ਦੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਵੀ
ਉਹ ਬਾਗ ਮੇਰੇ ਯਾਰੋ ਬੀਆਬਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੜਦੀ ਹੈ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ
ਹਰ ਗਲ਼ੀ ਹਰ ਮੁਹੱਲਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਸ ਘੋਲ਼ਦਾ ਸੀ ਕੰਨੀਂ ਹਰ ਵਕਤ ਜਿਹੜਾ ਰਹਿੰਦਾ
ਉਹ ਗੀਤ ਹੁਣ ਤਾਂ ਰੁੱਸਿਆ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੁੱਛ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਦਾ ਰੌਲ਼ਾ ਹੈ ਤਾਜ ਪਾਉਂਦਾ
ਸਮਝੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾਨਾ ਨਾਦਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਮਲਾਂ ਦੀ ਖੇਡ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਜਿੱਤਣਾ ਪਨਾਗਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ
ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦਲ ਦਾ ਕਪਤਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। 

ਆਪਣੇ ਲੱਗਣ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ।



ਆਪਣੇ ਲੱਗਣ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ।
ਕੰਡੇ ਵੀ ਨੇ ਲੱਗਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ।
ਝੋਲ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜੀਹਨੇ ਤੇਰੇ ਜਿਹਾ ਫੁੱਲ ਮੇਰੇ
ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਵਾਂ ਵਾਰੇ ਵਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ।
ਔੜਾਂ ਮਾਰੀ ਰੋਹੀ ਬੀਆਬਾਨ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ
ਖਿੜ ਗਈ ਬਹਾਰ ਹੈ ਸਹਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ।
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ਼ ਸਜੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਲੱਗਣ ਇਹਦੇ
ਢਾਰੇ ਵੀ ਨੇ ਲੱਗਦੇ ਚੁਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ।
ਜੰਨਤ ਦਾ ਪਾਉਂਦੇ ਨੇ ਭੁਲੇਖਾ ਹਰ ਵੇਲ਼ੇ ਰਹਿੰਦੇ
ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਸੁੰਦਰ ਨਜ਼ਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ।
ਸ਼ਹਿਦ ਜਿਹਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਸੁਆਦ ਘੁੱਟ ਭਰਾਂ ਜਦੋਂ
ਲੋਕੀ ਭਾਂਵੇਂ ਕਹਿਣ ਪਾਣੀ ਖਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ।
ਲੱਗਦੀਆਂ ਦਾਖਾਂ ਕੌੜੀ ਨਿੰਮ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ
ਅੱਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗਦੇ ਛੁਹਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ।
ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਆਵਾਜ਼ ਸਦਾ ਦਿਲ ਚੋਂ ਪਨਾਗ ਦੇ ਤਾਂ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਰੋਸ਼ਨ ਸਿਤਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ।

ਸੁਣੇ ਨਾ ਕੋਈ ਪੁਕਾਰ ਰੋਂਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ।




ਸੁਣੇ ਨਾ ਕੋਈ ਪੁਕਾਰ ਰੋਂਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ।
ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਦਾਗ ਧੋਂਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ।
ਅੰਮੀ ਬਾਬਲ ਤੱਕ ਹਾਲਤ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋ ਲਹੂ ਚੋਂਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ।
ਖੋਹੀ ਜਾਂਦਾ ਦੈਂਤ ਹਵਸ ਦਾ ਹੈ ਮੁਸਕਾਨ
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਲਗਰੀਂ ਸੋਂਹਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ।
ਸੀਨੇ ਵਿੰਨ੍ਹਦੀ ਚੀਕ ਨਾ ਸੁਣਦੀ ਬੋਲ਼ਿਆਂ ਨੂੰ
ਬਦਨਾਮੀ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਂਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ।
ਅੱਖ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਰ ਗਿਆ ਤਾਜਾਂ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਦਾ
ਲੁੱਟਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿਸੇ ਨਾ ਭੋਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ।
ਬੇਬਸ ਤੱਕੜੀ ਨਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਬਾਂਹ ਫੜਦੀ ਨਹੀਂ
ਰੋ ਰੋ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ਼ ਖੋਂਹਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ।
ਆਖ ਪਨਾਗਾ ਕਲਮ ਨੂੰ ਅਪਣੀ ਬਣੇ ਅਵਾਜ਼
ਵਹਿਸ਼ੀਆਂ ਹੱਥੋਂ ਜਾਨਾਂ ਖੋਂਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ।

ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ, ਓਇ ਮਿੱਤਰੋ, ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ।




ਤੁਰਲੇ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪੱਗਾਂ ਲਉ ਚਾਦਰੇ ਲਾ,
ਓਇ ਮਿੱਤਰੋ ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ।
ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ, ਓਇ ਮਿੱਤਰੋ, ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ।

ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸਰਦੀ ਨੇ ਡੇਰਾ ਲੱਗ ਪਿਆ ਖੜ੍ਹਨ ਦੁਪਹਿਰਾ।
ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਫਲ਼ ਪਿਆ, ਕਣਕ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਰੰਗ ਸੁਨਹਿਰਾ।
ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆ ਬੂਹਾ ਸਾਡਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਖੜਕਾ,
ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ, ਓਇ ਮਿੱਤਰੋ, ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ।

ਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲੀਏ ਮੇਲੇ ਰਲ਼ ਮਿਲ ਮੌਜ ਮਨਾਈਏ।
ਲਾਂਭੇ ਰੱਖ ਫਿਕਰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹੱਸੀਏ, ਨੱਚੀਏ, ਗਾਈਏ।
ਲੁੱਡੀ, ਝੁੰਮਰ, ਭੰਗੜਾ ਪਾਈਏ ਡੱਗਾ ਢੋਲ ਤੇ ਲਾ,
ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ, ਓਇ ਮਿੱਤਰੋ, ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ।

ਕਰੀਏ ਯਾਦ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੇ ਜਿਉਣ ਸਿਖਾਇਆ।
ਵਿੱਚ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਕੌਤਕ ਅਜਬ ਰਚਾਇਆ।
ਪਾਹੁਲ ਦੇ ਖੰਡੇ ਦੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿੱਦੜੋਂ ਸ਼ੇਰ ਬਣਾ,
ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ, ਓਇ ਮਿੱਤਰੋ, ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ।

ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਨੂੰ ਆਓ ਰਲ਼ ਕੇ ਅੱਜ ਜੀ ਆਇਆਂ ਕਹੀਏ।
ਕਰੀਏ ਰਲ਼ ਅਰਦਾਸ ਪਨਾਗਾ ਏਦਾਂ ਈ ਹੱਸਦੇ ਰਹੀਏ।
ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਸਦਾ ਲਈ ਦਈਏ ਆਖ ਵਿਦਾ,
ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ, ਓਇ ਮਿੱਤਰੋ, ਗਈ ਵਿਸਾਖੀ ਆ।

ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।




ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।
ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਨੀਂਵੇਂ ਰਾਹਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।

ਤੂੰ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲ਼ੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਵੱਸੇਂ।
ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਤੀਂ ਆ ਕੇ ਮੇਰਿਆਂ ਖ਼ੁਆਬਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਸੇਂ।
ਤੂੰ ਹੀ ਪੌਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਂ, ਧੁੱਪਾਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।

ਤੂੰ ਹੀ ਪੂੰਝ ਪੂੰਝ ਅੱਖਾਂ ਜਿੰਦ ਰੋਂਦੀ ਨੂੰ ਵਰਾਵੇਂ।
ਤੂੰ ਹੀ ਔਖੇ ਵੇਲ਼ੇ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਵੇਂ।
ਮੇਰੇ ਹਾਸਿਆਂ ਚ  ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਹਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।

ਤੂੰ ਹੀ ਸੂਰਜ ਤੇ ਸੱਜਣਾ ਵੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਚੰਦ।
ਤੂੰ ਹੀ ਮੰਜ਼ਲ ਹੈਂ ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪੰਧ।
ਰਾਤੀਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।

ਆਉਂਦੀ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਜਿਹੜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਵੀ ਲੰਘਾਂ।
ਸਦਾ ਰੱਬ ਤੋਂ ਪਨਾਗਾ ਵੇ ਮੈਂ ਸੁੱਖ ਤੇਰੀ ਮੰਗਾਂ।
ਹੁੰਦਾ ਹਰ ਵੇਲ਼ੇ ਮੇਰੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ।

ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰੋਲ਼ ਨਾ ਸ਼ੇਰਾ ਅਪਣੀ ਮਾਂ ਰਾਣੀ ਨੂੰ।





ਕੁੱਝ ਤਾਂ ਕਰ ਖ਼ੌਫ਼ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ, ਕੁੱਝ ਤਾਂ ਵੀਚਾਰ ਓਇ।
ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਜਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਾਰ ਓਇ।
ਤੈਨੂੰ ਜਿਸ ਦੁੱਧ ਚੁੰਘਾਇਆ ਤਰਸੇ ਕਿਉਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ?
ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰੋਲ਼ ਨਾ ਸ਼ੇਰਾ ਅਪਣੀ ਮਾਂ ਰਾਣੀ ਨੂੰ।

ਕਿੰਨੇ ਉਸ ਕਸ਼ਟ ਸਹਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਜਦ ਜਾਇਆ ਸੀ।
ਗਿੱਲੇ ਰਹੀ ਸੌਂਦੀ ਖ਼ੁਦ ਉਹ, ਸੁੱਕੇ ਤੂੰ ਪਾਇਆ ਸੀ।
ਥੱਕ ਗਈ ਸੁਲ਼ਝਾਉਂਦੀ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਤਾਣੀ ਨੂੰ।
ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰੋਲ਼ ਨਾ ਸ਼ੇਰਾ ਅਪਣੀ ਮਾਂ ਰਾਣੀ ਨੂੰ।

ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਕਿਉਂ ਬੀਬਾ ਉਹਨੇ ਲਾਡ ਲਡਾਏ ਜੋ?
ਬਣਿਆਂ ਕੁੱਝ ਵੇਖਣ ਦੇ ਲਈ ਕਸ਼ਟ ਉਠਾਏ ਜੋ?
ਪੀੜੀ ਜਿੰਦ ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਪੀੜੀਏ ਜਿਉਂ ਘਾਣੀ ਨੂੰ।
ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰੋਲ਼ ਨਾ ਸ਼ੇਰਾ ਅਪਣੀ ਮਾਂ ਰਾਣੀ ਨੂੰ।

ਉਹਨੂੰ ਜੇ ਰਿਹਾ ਰੁਆਉਂਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੂੰ ਰੋਏਂਗਾ।
ਓਹੀ ਪਊ ਵੱਢਣਾ ਆਖਰ ਜੋ ਵੀ ਅੱਜ ਬੋਏਂਗਾ।
ਭੁੱਲਿਆ ਕਿਉਂ ਫਿਰੇਂ ਪਨਾਗਾ ਬਾਤ ਸਿਆਣੀ ਨੂੰ।
ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰੋਲ਼ ਨਾ ਸ਼ੇਰਾ ਅਪਣੀ ਮਾਂ ਰਾਣੀ ਨੂੰ।