ਦਿੱਤੇ ਬਦਲ ਕਰੋਨਾ ਨੇ ਸਭ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦਸਤੂਰ।
ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਇਸ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ।
ਸੂਰਜ ਓਹੀ ਅੰਬਰ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਓਹੀ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ
ਐਪਰ ਜਾਪੇ ਮਾਰ ਉਡਾਰੀ ਟੁਰ ਗਿਆ ਕਿਧਰੇ ਨੂਰ।
ਬੁਝੇ ਬੁਝੇ ਸਭ ਚਿਹਰੇ ਜਾਪਣ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਉਦਾਸੀ
ਬੁਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਹੋ ਗਈਆਂ ਕਾਫ਼ੂਰ।
ਰਾਜਾ ਰੰਕ ਡਰੇ ਸਭ ਫਿਰਦੇ, ਸਾਹ ਹਨ ਸਭ ਦੇ ਸੁੱਕੇ
ਤਾਕਤ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਦਾ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰੁਲ਼ਿਆ ਫਿਰੇ ਗ਼ਰੂਰ।
ਸੁੰਨੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਭੇ ਮਹਿਫ਼ਲਾਂ, ਬੇ-ਰੌਣਕ ਬਾਜ਼ਾਰ
ਡਰ ਦਾ ਦੈਂਤ ਚੁਤਰਫੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪਾਉਂਦਾ ਫਿਰੇ ਫ਼ਤੂਰ।
ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਕਦ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਕੇ ਹੈ ਫੜ ਲੈਂਦਾ
ਬਣਦੇ ਜਾਣ ਸ਼ਿਕਾਰ ਏਸ ਦੇ ਪਰ ਪੂਰਾਂ ਦੇ ਪੂਰ।
ਕੁੱਲ ਧਨੰਤਰ ਜੱਗ ਦੇ ਇਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਬਸ ਹੋਏ
ਹਿਕਮਤ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਟੁੱਟ ਕੇ ਚਿਕਨਾਚੂਰ।
ਖੋਹ ਲਿਆ ਏਸ ਪਨਾਗ ਤੋਂ ਸੱਜਣ ਹਰਸ਼ ਜਿਹਾ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ
ਜਿਸ ਦਾ ਘਾਟਾ ਵਕਤ ਬਲੀ ਵੀ ਸਕਣਾ ਕਦੇ ਨਾ ਪੂਰ।
No comments:
Post a Comment